Column: Herrie in de keuken

Incasseren en absorberen

En toch op dat moment stond ik er niet bij stil, dat het wat met me deed. En dan heb ik het niet over de woede, het onbegrip en de verwarring die deze naast het veld geschoten maarschalk allemaal in me losmaakte. Er werden op dat moment nieuwe wegen aangelegd, in mijn hoofd wel te verstaan. Ik had dus gekozen voor dit vak. Het was op hetzelfde moment dat ik deze dictator wilde begraven dat ik het pas begon te begrijpen. Dat deze met geweld vloeiende informatie als kennisoverdracht gezien kon worden. Ja, ik wilde kok worden, zei hij dan weer. Alsof het allemaal mijn eigen schuld was dat het ik het zwaar had. Warme keuken, kille vriendschappen.Ik kan het hem ook niet kwalijk nemen, nu niet meer althans. Deze vileine zelfkicker, (je zou hem ook mijn mentor kunnen noemen) had het waarschijnlijk zelf ook zo ervaren. Afbreken en opbouwen zo luidt het devies. Je kan het vergelijken met een stamboom, letterlijk worden er geen genen overgedragen maar er is wel sprake van verbroedering. Dat wil zeggen aan het einde van onze samenwerking door middel van een knipoog, een glimlach en zoiets als ‘verloochen je afkomst niet cuisinier!’Daar moest ik het mee doen.Ik vraag me toch af of dit allemaal nodig was geweest. Jaren onder hoogspanning tussen de klamme witte tegels gestaan, geïncasseerd en geabsorbeerd. Zou ik mensen mijn pad aanraden? Ja, bijzondere recepten en bereidingen die hij mij op deze manier door gaf, had hij weer van zijn mentor op dezelfde manier. Hand tot hand. Ik heb ze verdient.
Want ja, ik wilde kok worden, maar hij noemde me uiteindelijk cuisinier.
Alex Zeelenberg, chef en eigenaar Restaurant Concours